کار دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ .... پروانه بی‌پروا دل به سوختن می‌سپارد و جان بر سر این معرفت می‌نهد؛ و از همین لذت زندگی در پشت چارچرخۀ فرسوده‌ای، کسیخطی نوشته بود:«من گشته‌ام، نبود!تو دیگر نگرد،نیست.»این آیۀ ملالدر من هزار مرتبه تکرار گشت و گشتچشمم برای این‌همه سرگشتگی گریست.چون دوست در برابر خود می‌نشاندمشتا در عرصۀ بگو و مگو، می‌کشاندمش:«در جست و جوی آب حیاتی؟در بیکران این ظلمات آیا؟در آرزوی رحم؟ عدالت؟دنبال عشق؟دوست؟…ما نیز گشته‌ایموان شیخ با چراغ همی‌گشتآیا تو نیز

برای سال نو فریدریش نیچه من هنوز زنده‌ام؛ هنوز می‌اندیشم؛ پس لابد هنوز زنده‌ام، زیرا هنوز باید بیندیشم. Sum, ergo cogito: cogito, ergo sum. امروز هر کسی به خود اجازه می‌دهد صمیمی‌ترین آرزوها و اندیشه‌هایش را بیان کند؛ پس من نیز می‌خواهم بگویم امروز از خود چه می‌خواهم و نخستین اندیشه‌ای که از دلم گذشت چه بود، کدام اندیشه باید دلیل، ضمانت و شیرینیِ باقیِ زندگی‌ام باشد! می‌خواهم هرچه بیشتر و بیشتر بیاموزم که چگونه آنچه را در چیزها ضروری است، همان‌گونه ببینم